React Advies & Training

Specialist voor professionele aanpak van verbale en fysieke agressie en het verhogen van mentale weerbaarheid.

Agressie: wat als je niet beter weet?

27 apr 2019

Ik ben geboren en getogen in een land waar geweld nog regelmatig toegepast wordt om de minoriteitengroeperingen te onderdrukken en te intimideren. Toen ik nog jong was, wist ik niet beter dan dat ik de agressie en het geweld welke men op mij toepaste ook met agressie en geweld moest beantwoorden. Heel 'simpel' … de sterkste wint.


Ik was acht jaar toen mijn vader stierf. Na zijn overlijden hadden we het niet zo breed. Maar we hadden een auto, een oude Fiat 500 uit 1964. De auto verkopen hielp niet veel, want hij was niet veel waard en mijn moeder had het nodig als vervoermiddel. De accu was al oud en versleten en liep steeds maar leeg. Voor een nieuwe accu hadden we geen geld. In afwachting tot wij genoeg geld gespaard hadden om een nieuwe accu te kopen, mochten we onze accu naar een garage van een vriend van mijn vader brengen om aldaar te laten opladen. Als kleine jongen moest ik de zware accu in een tas naar de garage sjouwen. Een heel stuk lopen en een heel stuk met openbaar vervoer. Tot op een dag een bende van oudere jongens mij van mijn geld om met het openbaar vervoer te reizen beroofde. Telkens als ze mij zagen werd ik beroofd en als ik geen geld had (omdat ik het geld verstopt had) werd ik in elkaar geslagen en geschopt. Toen had ik alleen twee doelen in mijn hoofd: ik moet een sterk lichaam hebben en ik moet leren vechten.

En dat deed ik. Ik leerde verschillende vechtkunsten en cultiveerde mijn lichaam en geest. Niet zomaar als een sport, niet zo maar voor gezondheid, maar met echt een doel: ik moet kunnen vechten en mijn tegenstander in een zeer korte tijd uit kunnen schakelen. Liefst knock-out slaan en/of schoppen!

Sindsdien waren agressie en geweld mijn beste vrienden geworden. Ik loste er bijna alles mee op. Ik werd een ‘ridder’ die de zwakken hielp van onderdrukking en oneerlijke behandeling door de sterken. Door agressie en geweld toe te passen kreeg ik ‘respect’ en aanzien. Naarmate ik ouder werd, en het nodige respect en aanzien opgebouwd had, kon ik veroorloven om steeds minder agressie en geweld toe te passen.

Nu dat ik de Agressieregulatie Training (ART) gevolgd heb, wens ik dat ik ART eerder had gekend. Blijkbaar zijn er andere wegen mogelijk om agressie van anderen te weren. Zonder geweld.


Het IJsberg principe

In ART leert men hoe agressie tot stand komt. Bijvoorbeeld hoe men over het algemeen slechts ca. 10-20% (de top van de ijsberg die zichtbaar is) van zijn emotie tot reflectie verwerkt, terwijl de rest (de onderkant van de ijsberg die zich onder het water bevindt en onzichtbaar is) zich blijft ontwikkelen tot frustratie en mogelijk tot explosie: AGRESSIE.


Het 6-G principe

Hoe een gebeurtenis (de 1e G) de gedachten (de 2e G) beïnvloeden die zich tot gevoelens (3e G), gedrag (4e G) en gevolg (5e G) manifesteren, die vervolgens de context voor de toekomst bepaalt (geschiedenis, de 6e G). Door deze processen te (her)kennen, kan men de agressie van anderen en/of van zichzelf op tijd minimaliseren of vermijden. De keerzijde van RET (Rationeel Emotieve Training) is acceptatie en loslaten. Bij een hoge emotiemeter is gedachtensturing namelijk .

Door ART kan men, bijvoorbeeld, de fenomenen die wij tegenwoordig vaak bij bepaalde groeperingen als agressieproblematiek kennen, beter begrijpen. Want, wat als deze groeperingen, zoals ik vroeger was, niet beter weet dan alles met agressie oplossen?


Met ART kunnen wij proberen hulp te bieden aan deze groeperingen. En ze helpen om tot andere oplossingen te komen om (een deel van) hun problemen op te lossen. Zonder agressie.

 

Auteur: Anton Tanesha, ART trainer REACT Advies & Training

 

« Terug